سیاره عشق

شبی با شعرهایم گریه کردم

دوباره از تو با دل شکوه کردم

زدم چنگی میان پرده هایم

بریدم از حصار نرده هایم

دویدم تا بیابم تکیه گاهی

بریزم اشک گرمی روی آهی

نگاهم سرد بود و غصه می خورد

مرا با خود به جایی دور می برد

دوباره آسمان بیداد میکرد

دوباره شعر من فریاد میکرد

من اما میدویدم تا بگریم

مگر می شد که آن شب من نگریم

نسیمی کاغذی را جا به جا کرد

تو گویی خش خشش مرا صدا کرد

دویدم از پی کاغذ دویدم

گرفتم کاغذ و جایی خزیدم

نشستم تای آن را باز کردم

غم هجر تو را آغاز کردم

میان کاغذ از چیزی که خواندم

تنم لرزید اشکی هم فشاندم

خدا می داند اما من چه دیدم

عذابی بدتر از آتش کشیدم

نوشته بود معشوقی به عاشق

برو من از تو آخر دل بریدم!