دخترک آمد کنارم گفت آقا عشق چیست؟

گفتمش دختر سر و کار شما با عشق چیست؟

گفت آقا خواب دیدم ذره ای عاشق شدم.

بگذریم از این مسائل جان آقا عشق چیست؟

گفتمش  دختر برو این را زبابایت بپرس

از چه می پرسی زمد دست تنها عشق چیست؟

رفت دختر پیش مادر گفت بابایم کجاست؟

یک نفر میگفت میداند که بابا عشق چیست؟

گفت مادر دخترم بابای تو پیش خداست

گفت مادرجان خدا میداند آیا عشق چیست؟

گفت مادر آنکه بابای تو را از من گرفت

هر چه پرسیدم جوابم داد الا عشق چیست؟

چشمهایم را نگاه کن بوی بابا میدهد.

این همان عشق است فهمیدی که حالا عشق چیست؟

عاشقی یعنی اسیر دل شدن

با هزاران درد و غم یکی شدن

عاشقی یعنی طلوع زندگی

با صداقت همنین گل شدن

عاشقی یعنی یکی شبها تا سحر

غرق در دنیای رویاها شدن

عاشقی یعنی تحمل انتظار

مثل ماه آسمان تنها شدن

عاشقی یعنی دو دیده تا ابد

پر زگوهرهای دریایی شدن

دل من تو رو می خواد
تو کی هستی که دلم برات پر ميزنه
برای ديدن تو به آسمون سر ميزنه
تو نباشی دل من بی عشق تو ميميره
تو بايد بدونی دلم به عشق تو اسيره
دل من تو رو می خواد
تو اميد زندگيمی تو تمام زندگيمی
توئی اون صدای قلبم توئی اون بود نبودم
جز با تو بودن آرزويی نداره دل من تو رو می خواد
من می خوام تو منو صدا کنی
يا فقط يه بار تو چشمام نگاه کنی
بيا برگرد دوباره
بی تو اين دل بيقراره
دل من تو رو می خواد
بدونه تو دل من رنگ بهار نداره

   من با دو کلام دو حرف دو گونه ی راز

         گفتگوی عشق را زمزمه میکنم

اقلیمی به نام حیاط و سرزمین دیگری به نام مرگ وجوددارد

و پلی که این دو را به هم متصل میکند عشق نام دارد

بازآ که برويد باز دل گل خزانش را
بازآ که ببويد باز عشق جاودانش را
بازآ که بگويد باز دل درد نهانش را
بازآ که بجويد باز دل جا و مکانش را

زرد و نيلی و بنفش
سبز و آبی و کبود!
با بنفشه ها نشسته ام،
سال های سال،
صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر
سر نهاده روی شانه های يکدگر،
گيسوان خيس شان به دست باد،
چهره ها نهفته در پناه سايه های شرم،
رنگ ها شکفته در زلال عطر های گرم،
می تراود از سکوت دلپذيرشان،
بهترين ترانه،
                بهترين سرود!

مخمل نگاه این بنفشه ها،
می برد مرا سبک تر از نسیم،
از بنفشه زار باغچه،
تا بنفشه زار چشم تو - که رُسته در کنار هم -
زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی و کبود.
با همان سکوت شرمگین،
با همان ترانه ها و عطر ها،
بهترین هر چه بود و هست،
بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترین بهش ها گذشته ام
من به بهترین بهارها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!
لحظه های هستی من از تو پرشده ست
آه!
در تمام روز،
در تمام شب،
در تمام هفته،
در تمام ماه،
در فضای خانه، کوچه، راه
در هوا، زمین، درخت، سبزه، آب،
در خطوط درهم کتاب،
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن!
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو
من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

در بنفشه زار چشم تو
برگ های زرد و نیلی و بنفش،
عطرهای سبز و آبی و کبود،
نغمه های ناشنیده ساز می کنند،
بهتر از تمام نغمه ها و ساز ها!

روی مخمل لطیف گونه هات،
غنچه های رنگ رنگ ناز،
برگ های تازه تازه باز می کنند،
بهتر از تمام رنگ ها و رازها!

خوبِ خوبِ نازنین من!
نام تو مرا همیشه مست می کند
بهتر از شراب،
بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو، اگر چه بهترین سرود زندگی ست
من تو را
          به خلوت خدایی خیال خود:
«بهترین بهترین من» خطاب می کنم،
بهترین بهترین من!

تو را به جان سپيده، تو را به سوسن و شبنم
تو را به ساقه ي گندم، تو را به سوره ي مريم
تو را به نازکي خواب يک بنفشه زيبا
تو را به بارش باران، تو را به آبي دريا
تو را به پاکي کوثر، تو را به عمر شبنم بي تاب
تو را به رويش نيلوفرانه در مهتاب
تو را به جان شقايق، تو را به لاله تبدار
تو را به گرمي آتش، تو را به لحظه ي ديدار
تو را به هق هق آرام و بي صدا سوگند
بمان
بمان که گر تو بماني، بهار خواهد ماند
بمان که گر تو بماني، هَزار خواهد خواند
بمان بهانه بودن، بمان دليل سرودن
بمان اميد شکفتن
که گر «تو» بماني
دوباره خواهم ماند، دوباره خواهم خواند
براي باور فردا، شبانه خواهم راند
بمان که من به شوق بودن با تو
به آفتاب روشن فردا، سلام خواهم داد
بمان، که گر تو بماني
اميد خواهد ماند

جوانه آرزو

زعشق روزگار من  تو بهترين نشانه اي

            تو باغ و گلشن مني ،تو بهترين بهانه اي

                 تو عشق جاودان من،تو ما ه آشيان من

                       تو ساز من،تو سوزمن،تو بهترين يگانه اي

                              كلام دل حلاوتي ، پيام دل بشارتي

                                         به هر كجا كه بنگرم، تو بهترين جوانه اي

به كوه و دشت وبوستان ،به ماه و اختر و زمان

             تو عشق جاودانه اي،تو بهترين ترانه اي

                   شكوه آرزوي من،اگر ببار نياورد

                              تو اي نهال آرزو، تو بهترين جوانه اي

                                      تو پاره تن مني،تو عشق روشن مني

                                               پرنده دل مرا ،تو بهترين ترانه اي

                 به كوه و دشت و بوستان،پيام رسانده ام هنوز

               به هر كجا و هر مكان ،تو بهترين نشانه اي

مي دوني همه بهانه براي خوابيدنم تو هستي مي دوني زود ميخوابم تا زودتر تو خواب ببينمت و باهات حرف بزنم . اصلا مي دوني چقدر باهات حرف مي زنم

مي دونستي تازه فهميدم عشق چيه زندگي چيه . مي دونستي با تو دوباره زنده شدم

با خودم مي گم پس

تا حالا چي بودم  باور کن وقتي با توام حتي تمام سلولهاي بدنم از بودن با تو عشق مي ورزند .

مي دوني لحظات با تو بودن چقدر دلنشينه

مرغ عشقم دلخوشم به بودنت همين که هستي و با مني مرغ عشقم زندگي تيره   تارش ماله من  همه سرفرازي و عشق و اميدش ماله تو

مي دوني ستاره با همه زيباييهاش  وقتي مي اي کم مي اره

مي دونستي تو بت و من بت پرست

جوانه اميد و آرزو ي من دوستت دارم و مي پرستمت

زندگي

 زندگي عشق و محبت ورزيدن
 تلاش و سازندگي
 مرگ و نيستي
تولد بعد از مرگ
 هستي آفرين و معنويت است
زندگي پرنده ي در قفس ، روح آزادگي اوست
 زندگي انسانيت
 كمك و ياري به همنوع
 گرفتن دست بيماران و پيران
 عشق به پدر و مادر
عشق به فرزند
 از بند رستن و اميد و آرزوست
زندگي خوبي و صداقتست
 زندگي عصيانگريست
 زندگي آزادي و عشق به حق است
 زندگي رسيدن به اوي يكتاست

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو به خوبیات به هیچکسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد میزنم  تا دمدمای آخرین

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو به خوبیات به هیچکسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد میزنم  تا دمدمای آخرین

قطره به قطره خونم رو یک جا به نامت میکنم

دلخوشی های دنیا رو خودم به کامت میکنم

میبرمت یه جای دور میشم واست سنگ صبور

برات یه کلبه میسازم پر از یه رنگی پر نور

روح و دل و جون و تنم نذر نگاهت میکنم

دنیاها رو فدای اون چهره ی ماهت میکنم

هر چی که باختی پای من هر چی که بردم مال تو

دفتر شعر پیرم رو وقتی که مردم مال تو

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو به خوبیات به هیچکسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد میزنم  تا دمدمای آخرین

دلتنگ نگاتم اسیر خندهاتم

    میدنم که میدونی عمریه غرقه هواتم

         من لبریز عشقم پرم از تورو خواستن

                      کاش بدونی من دیونه سادگیاتم

                              مثل پروانه ها دورت میگردم

                                     بذار دست و تو دستای سردم

 من صداقت و با تو شناختم

       عشق تورو بردم و دل خودم رو باختم

             هر جا که میرم مهربونیهات پیش رومه

                        کاش باور کنی که بودن تو آرزومه

                   روزو شب میان میرن تو نیستی توی خونه

                          دیگه نفس کشیدن هم بی عشق تو حرومه

 هر جا که میرم مهربونیهات پیش رومه

           کاش باور کنی که بودن تو آرزومه

            روزو شب میان میرن تو نیستی توی خونه

                  دیگه نفس کشیدن هم بی عشق تو حرومه

                                       دلتنگ نگاتم اسیر خندهاتم

                               میدنم که میدونی عمریه غرقه هواتم

من لبریز عشقم پرم از تورو خواستن

            کاش بدونی من دیونه سادگیاتم

                  مثل پروانه ها دورت میگردم

                        بذار دست و تو دستای سردم

                                من صداقت و با تو شناختم

          عشق تورو بردم و دل خودم رو باختم

 ســر را نـهــاده روی  گــیـتـار گـریـه کـردم

 دیــشـب  دلـم گـرفـت و نـاچـار گــریـه  کـردم

ازتــلـخــی  تـــرانــه  بــا تــار گــریـه  کــردم

فــرسـنگ هـا  دویــدم  تـا بـردرش  رســیــدم

دربـسـتـنـش  چـو دیـدم،  بـسیـار گریـه  کردم

مــن  بــودم  وجـهـانـم  دل  بــود  و داســتـانــم

تــب کـرده  بـود  جـانـم،  تـبـدار گـریـه  کـردم

پــای  غـــزل  فــتـادم  رو بـا  قـصــیـده  کـردم

ســر را  نـهــاده  روی  گــیـتـار  گـریـه  کـردم

دل  را  بــغــل  گــرفــتـم  تـا  مـنـهـدم  نـگــردد

شــب  تـا سـحـر به  پـشـت  دیـوار گـریه  کردم

صــد بـار اشـک  فـرقــت  بـهتر بود  از  آنکـه:

یــک  بـار در حــضـور  دلـــدار  گـریـه  کــردم

دیــدم  بـه  گــریــه هـایـم  تـابــوت  خـنـده  هـایـم

درلــکـنـت  صـدایــم  یـکــبـار  گـریـه  کـردم